پیشنهاد خرید
تصور کنید یک روز صبح از خواب بیدار می شوید، چشم هایتان قرمز است، بینی تان گرفته و عطسه های پشت سر هم دارید؛ بعد یادتان می افتد سگ کوچک خانه دیشب روی مبل کنارتان خوابیده بود. خیلی از عاشقان حیوانات دقیقا با همین دوراهی روبرو هستند: عشق به سگ از یک طرف و آلرژی تنفسی از طرف دیگر.
خبر خوب این است که سگ مناسب افراد آلرژیک واقعا وجود دارد، هرچند هیچ نژادی صد در صد بدون آلرژن نیست. نژادهایی مثل پودل، بیشون فریز و شیتزو به خاطر ریزش کم مویشان، سال هاست که راه زندگی راحت تر با سگ را برای افراد حساس هموار کرده اند. در ادامه دقیق می بینیم این نژادها کدام اند، چرا آلرژی کمتری ایجاد می کنند و چطور می شود با خیال راحت تری کنارشان زندگی کرد.
چرا بعضی از نژادهای سگ آلرژی کمتری ایجاد می کنند؟
نکته ای که خیلی ها نمی دانند این است که موی سگ به تنهایی عامل آلرژی نیست. آلرژی زایی سگ بیشتر به یک پروتئین به نام Can f1 برمی گردد که در بزاق، ادرار و سلول های مرده پوست حیوان (همان شوره) وجود دارد. وقتی سگ موهایش را می ریزد، همین پروتئین ها سوار بر تار موها و ذرات ریز پوست می شوند و در هوای خانه پخش می شوند؛ روی مبل می نشینند، به لباس می چسبند و حتی ممکن است تا ماه ها بعد از رفتن سگ هم در خانه باقی بمانند.
حالا نژادهایی که ریزش موی کمتری دارند، این چرخه انتشار آلرژن را کند می کنند. موی فر و پرپشت پودل یا موی تک لایه یک بیشون فریز، به جای ریختن روی زمین و مبل، شوره و پروتئین آلرژی زا را نزدیک بدن سگ نگه می دارد تا موقع شانه کردن یا حمام از بین برود. به همین دلیل ساده است که این نژادها را «کم آلرژی زا» یا هیپوآلرژنیک می نامند؛ نه به این معنا که آلرژن تولید نمی کنند، بلکه به این معنا که آلرژن کمتری در محیط خانه پخش می شود.
برای اینکه بدانید این موضوع چقدر جدی است، بد نیست بدانید طبق برآورد سازمان های بهداشتی بین المللی، چیزی حدود ده تا بیست درصد از جمعیت جهان به نوعی نسبت به سگ یا گربه حساسیت نشان می دهند. این رقم کم نیست و همین باعث شده بازار نژادهای کم ریزش و کم آلرژن هر سال داغ تر شود.
آیا سگ بدون آلرژی واقعا وجود دارد؟
پاسخ کوتاه و صادقانه این است: نه، هیچ نژاد سگی صد در صد بدون آلرژی نیست. حتی سگ های بدون مو مثل چاینیز کرستد هم مقداری بزاق و شوره پوست تولید می کنند که می تواند در افراد بسیار حساس واکنش ایجاد کند. آنچه واقعا وجود دارد، نژادهایی هستند که آلرژن کمتری در هوا پخش می کنند، نه نژادهایی که آلرژن صفر دارند.
این تفاوت ظریف اما مهم است. یک دامپزشک یا مشاور خرید حیوان خانگی درست عمل می کند وقتی به جای وعده «سگ کاملا بی خطر»، درباره «سگی که خطر را کاهش می دهد» صحبت کند. تجربه بسیاری از خانواده هایی که سگ کم ریزش نگه داشته اند نشان می دهد که علائم آلرژی معمولا خفیف تر و قابل کنترل تر می شود، اما به طور کامل از بین نمی رود؛ مخصوصا اگر فرد آلرژی شدید یا آسم داشته باشد.
پس اگر دنبال سگ مناسب افراد آلرژیک می گردید، هدف واقع بینانه این است: انتخاب نژادی که کمترین آلرژن ممکن را پخش کند و بعد با چند عادت ساده نگهداری، ریسک باقی مانده را هم مدیریت کنید. در بخش های بعدی هم به معرفی این نژادها می پردازیم و هم به نکات نگهداری.
کدام نژادهای سگ کم ریزش برای افراد آلرژیک مناسب ترند؟
اگر بخواهیم مشخص کنیم کدام نژاد سگ کمترین ریزش مو را دارد، فهرست زیر که برگرفته از تجربه مربیان سگ و رتبه بندی های شناخته شده باشگاه های نژاد است، نقطه شروع خوبی است. هر نژاد ویژگی های متفاوتی از نظر اندازه، نیاز به مراقبت و خلق و خو دارد، برای همین بهتر است قبل از انتخاب، سبک زندگی خودتان را هم در نظر بگیرید.
- پودل: شاید معروف ترین سگ کم ریزش دنیا باشد. موی فر و متراکمش تقریبا نمی ریزد و به جایش باید هر چهار تا شش هفته کوتاه شود. در سه سایز مینیاتوری، تویی و استاندارد وجود دارد و از باهوش ترین نژادهای سگی محسوب می شود.
- بیشون فریز: سگی کوچک، سفید و بازیگوش با موی فر نرم که ریزش بسیار کمی دارد. برای آپارتمان و خانواده هایی با کودک گزینه محبوبی است.
- شیتزو: موی بلند و ابریشمی این نژاد کمتر می ریزد، هرچند نیاز به شانه کردن روزانه دارد. سگی آرام و مناسب زندگی داخل خانه است.
- یورکشایر تریر: موی نرم و بلندش بیشتر شبیه موی انسان است تا خز حیوان، به همین دلیل ریزش پایینی دارد. سگی پرانرژی و کنجکاو است.
- مینیاتور اشنوزر: موی سیمی و دولایه اش با شانه زدن منظم، ریزش کمی در خانه ایجاد می کند. سگی هوشیار و مناسب نگهبانی سبک است.
- پرتغالی واترداگ: همان نژادی که خانواده اوباما هم آن را انتخاب کردند. موی فر تک لایه و پرانرژی بودنش، آن را به گزینه ای عالی برای خانواده های فعال تبدیل می کند.
- سافت کوتد ویتن تریر: موی ابریشمی و بدون لایه زیرین دارد که شوره کمی تولید می کند؛ در عوض نیاز به آرایش مو منظم دارد.
- مالتیز: سگی کوچک با موی بلند، سفید و ابریشمی که ریزش کمی دارد و بیشتر برای نگهداری در آپارتمان مناسب است.
- چاینیز کرستد: یکی از گزینه هایی که یا موی بسیار کم دارد یا کاملا بدون مو است؛ برای همین جزو کم آلرژن ترین نژادهاست، البته پوستش نیاز به مراقبت ویژه دارد.
نکته مهم اینجاست که این نژادها معمولا مو فر یا موی بلند و پیوسته دارند، برخلاف سگ های دولایه مثل هاسکی یا لابرادور که فصلی موهایشان را به طور گسترده می ریزند. به همین دلیل، وقتی از نژاد کم ریزش سگ صحبت می کنیم، عملا داریم درباره سگ هایی حرف می زنیم که چرخه رشد موی متفاوتی دارند و آلرژن را داخل کرک نگه می دارند تا در فضای خانه پخش شود.
قبل از انتخاب سگ کم ریزش به چه نکاتی توجه کنید؟
خیلی از افرادی که برای اولین بار سگ هیپوآلرژنیک می خرند، فقط به اسم نژاد نگاه می کنند و بعد با یک واقعیت ساده روبرو می شوند: واکنش بدن هر فرد به آلرژن ها فرق دارد. یک نژاد ممکن است برای همسایه شما عالی کار کند اما برای خودتان همان علائم قبلی را برانگیزد.
به همین دلیل، پیش از هر تصمیمی چند قدم عملی وجود دارد که ارزش وقت گذاشتن دارد.
اول اینکه اگر امکانش هست، قبل از بردن سگ به خانه، چند ساعت را در کنارش بگذرانید؛ خیلی از پرورش دهندگان معتبر این فرصت را به خانواده ها می دهند تا واکنش بدن را بسنجند.
دوم، با یک متخصص آلرژی مشورت کنید، مخصوصا اگر سابقه آسم یا حساسیت شدید تنفسی دارید؛ گاهی یک تست پوستی ساده می تواند از یک تصمیم پرهزینه و ناراحت کننده جلوگیری کند.
سوم، هزینه نگهداری را دست کم نگیرید؛ اکثر نژادهای کم ریزش برای حفظ همان کیفیت مویی که آلرژن را کنترل می کند، به آرایش حرفه ای هر چهار تا شش هفته نیاز دارند و این هزینه در طول سال قابل توجه می شود.
نکته آخر و شاید مهم ترین آن هم این است: پیشینه خانوادگی سگ را بپرسید. برخی سگ های نژاد مخلوط، مثل انواع دودل، ژن پودل را دارند اما همیشه به همان اندازه کم ریزش نیستند؛ ژنتیک همیشه قابل پیش بینی نیست، پس بهتر است از پرورش دهنده بخواهید سابقه والدین سگ را نشان دهد.
چطور با یک سگ کم ریزش زندگی راحت تری داشته باشید؟
انتخاب نژاد درست فقط نیمی از راه است؛ نیم دیگر به عادت های روزمره شما برمی گردد. شست و شوی منظم سگ، حتی یک بار در هفته، مقدار قابل توجهی از شوره و آلرژن سطحی را از بین می برد. استفاده از دستگاه تصفیه هوا با فیلتر هپا هم در کاهش ذرات معلق در هوای خانه بسیار موثر است، مخصوصا در اتاق خواب که بیشترین ساعت را در آن می گذرانید.
جارو کردن مرتب با جاروبرقی هایی که فیلتر هپا دارند، و شستن ملحفه و روکش مبل به صورت هفتگی، آلرژن های نشسته روی سطوح را از بین می برد. خیلی از خانواده هایی که این عادت ها را جدی گرفته اند، متوجه شده اند علائم صبحگاهی شان به طرز محسوسی کمتر شده، بدون اینکه مجبور شوند از نگهداری سگ صرف نظر کنند. یک قانون ساده هم که بسیاری از دامپزشکان توصیه می کنند این است: اتاق خواب را منطقه ممنوعه سگ اعلام کنید تا حداقل هشت ساعت شبانه روز، سیستم تنفسی تان استراحت کامل داشته باشد.
شستن دست ها بعد از بازی با سگ و اجتناب از مالیدن دست به صورت هم نکته ساده ای است که خیلی ها فراموشش می کنند. در نهایت، اگر بعد از رعایت همه این نکات باز هم علائم آزاردهنده باقی ماند، بهتر است دوباره با پزشک مشورت کنید؛ گاهی ترکیب یک آنتی هیستامین ساده با همین عادت های نگهداری، تفاوت بزرگی ایجاد می کند.
جمع بندی: کدام سگ مناسب شماست؟
اگر بخواهیم خلاصه کنیم، سگ مناسب افراد آلرژیک سگی است که موی کم ریزش، تک لایه یا فر دارد و آلرژن کمتری در هوای خانه پخش می کند؛ نژادهایی مثل پودل، بیشون فریز، شیتزو، یورکشایر تریر و پرتغالی واترداگ از شناخته شده ترین گزینه ها هستند. با این حال هیچ سگی صد در صد بدون آلرژی نیست، پس بهترین استراتژی ترکیبی است از انتخاب نژاد درست، مشورت با متخصص آلرژی قبل از تصمیم گیری، و رعایت چند عادت ساده نگهداری مثل شست و شوی منظم و استفاده از تصفیه هوا.
اگر همین حالا در حال انتخاب نژاد سگ برای خانواده تان هستید، بهتر است لیست بالا را با سبک زندگی و شدت حساسیت خودتان مقایسه کنید و ترجیحا قبل از خرید یا فرزندخواندگی، چند ساعتی را در کنار سگ مورد نظر بگذرانید. اگر سوال یا تجربه ای درباره زندگی با سگ های کم ریزش دارید، خوشحال می شویم در بخش کامنت ها بخوانیمش.
۰ نظر